Foerageren

Een vast wekelijks ritueel is hier het foerageren. foe – ra – ge – ren [-` zjeer ` (n)] («Frans) (foerageerde, h. gefoerageerd) voedsel verschaffen, op voedsel uitgaan, eig & fig
Alleen de term al… heerlijk! Niks one-stop-shopping in de AH XXXXXXL maar eigenhandig erop uit! In periodes dat ik meer tijd heb, trek ik er zelfs op het fietsje op uit. OK, en het moet natuurlijk niet regenen, niet te hard waaien en minstens 15 graden zijn.
De boerenmarkt op het Vredenburg, Peek en van Beurden, allemaal fijne plekken om te bezoeken. Als ik werk in Amsterdam heb, rij ik op donderdag of vrijdagavond op de terugweg vaak even langs Baambrugge, langs de Lindenhoff. Ach… er is teveel lekkers als je goed oplet.
Maar ja, soms trekt de economie ineens als een dolle aan en kom je als freelancer zomaar ineens om in het werk. Miss Flavourites zit dit jaar dus tot einde oktober al helemaal volgeboekt! Wie denkt dat dat leidt tot enorme stress in de keuken heeft het mis. Het enige verschil is dat het fietsje blijft staan (en om dat te compenseren, maakt de crosstrainer in de avond overuren, haha!) en ik gewoon aan het foerageren sla op internet. Wat een gemak! En wat een keuze! Zo kwam ik laatst in mijn zoektocht naar grof roggemeel op de site van finefoods-online. Geen idee of het enorm duur is (zal best) maar wat een foodparadijs! Echt een soort Hanos maar dan uitgebreider. Ik kwam daar van alles tegen waar ik het bestaan niet eens van kende zoals Risotto die minstens 3 jaar heeft “gerijpt”. De zogenaamde acquerello risotto. Enfin… uiteraard zat dat direct in mijn boodschappenmandje dus binnenkort op Flavourites weer eens risotto!
Tja, aan het einde van de sessie zat er wel meer in mijn boodschappenmandje. Zwarte belugalinzen heb ik weliswaar nog nooit geproefd maar zijn door alleen de naam al onweerstaanbaar. Bovendien heb ik de laatste maanden een enorme trek in linzen dus dat komt mooi uit. Ook die heerlijke castelluccio linzen die we altijd meenamen uit Umbrie zijn kennelijk gewoon vanaf de bank te bestellen. En het is me naar maanden zoeken bij vele turkse en marokkaanse winkels eindelijk gelukt za-atar te vinden!
Alleen een ding bleef onvindbaar. Het heet mastiek en is een soort hars die wordt geproduceerd door de mastiek boom (Pistacia Lentiscus L.) die alleen op Chios in Griekenland groeit. Door de eeuwen heen is de mastiek voor verschillende doeleinden ingezet. Onder meer voor kauwgom, als smaakstof voor ijs, als toevoeging van textiel producten en zelfs voor de hete tegels van de spaceshuttle. Nice!
“Waarom wil een mens in godsnaam mastiek kopen?”   hoor ik velen nu denken. Dat is dus ook weer zo’n onweerstaanbaar ingredient vanuit een Masterchef uitzending waarin Georges Colombaris een lamsschenkelschotel maakte met griekse yoghurt, enorm veel kruiden, honing en dus mastiek.
Uitgerekend dat ingredient bleek dus onvindbaar, tot ik het vorige week tegenkwam in een klein, onooglijk grieks winkeltje Rigakis op de Amsterdamsestraatweg in Utrecht. Gewoon tijdens het foerageren. Op het fietsje.
Vandaag eten we dus gebraiseerde lamsschenkels van Georges Colombaris.
Waanzinnig lekker. Recept komt er zo aan! Nu eerst even eten…

En hier dus het recept:
Voor 4 groten heb je nodig:
4 lamsschenkels, goed ingewreven met zout en peper
4 el olijfolie
1,5 dl witte wijn (of een restje champagne van een feestje, haha!)
4 dl kippenbouillon
750 gram griekse yoghurt (please! niet die 0%-vet variant!)
5 takjes verse tijm
3 sjalotjes in heel dunne ringen
5 stukjes mastiek (daar ging het immers om!)
3 teentjes knoflook, gehakt
4 el honing
bakpapier
Wat je doet is:
Verwarm de oven voor op 150 graden.
Verhit de olie in een braadpan waar de 4 schenkels mooi naast elkaar in passen. Bak de schenkels met twee tegelijk mooi rondom bruin en haal ze uit de pan. Als de laatste schenkels uit de pan zijn, blus je de aanbaksels af met de witte wijn. Maak de aanbaksels goed los van de bodem. Doe schenkels terug in de pan. Leg ze zo plat mogelijk naast elkaar. Voeg de bouillon toe en leg vervolgens tijm, mastiek, sjalotten en knoflook op de schenkels. Schenk er de honing over en plamuur de boel vervolgens dicht met de yoghurt. Dek af met een cartouche, dat is een cirkel van bakpapier, even groot als de doorsnede van de pan met in het midden een rond gat om te ontluchten.   Doe er vervolgens de deksel op en zet 4 uur in de oven.
Na die tijd is het vlees zo zacht dat het spontaan van het bot valt. De yoghurt is gestremd en samen met alle lekkere smaakjes een soort warme kruidenkaas geworden. OK, dat klinkt ronduit smerig! Maar geloof me, het is zalig.
Klaar om op te dienen. Heerlijk met pitabroodjes, yoghurt met kruiden en knoflook, en een tomatensalade met sjalot en feta.
Enjoy!!!
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *